وَمِنْهُمُ الَّذِینَ یُؤْذُونَ النَّبِیَّ وَیِقُولُونَ هُوَ أُذُنٌ قُلْ أُذُنُ خَیْرٍ لَّکُمْ یُؤْمِنُ بِاللّهِ وَیُؤْمِنُ لِلْمُؤْمِنِینَ وَرَحْمَةٌ لِّلَّذِینَ آمَنُواْ مِنکُمْ وَالَّذِینَ یُؤْذُونَ رَسُولَ اللّهِ لَهُمْ عَذَابٌ أَلِیمٌ  

                                                             / سوره‏ی توبه / آیه‏ی 61 /

از آنها کسانى هستند (منافقان) که پیامبر را آزار مى دهند و مى گویند او خوش‏باور و گوشى است! بگو خوش‌باور بودن او به نفع شماست (ولى بدانید) او ایمان به خدا دارد و (تنها) تصدیق مؤمنان مى‌کند و رحمت است براى کسانى از شما که ایمان آورده‌اند و آنها که فرستاده خدا را آزار مى‌دهند عذاب دردناکى دارند.


                          
                                       « حتی عطر گلشان هم ، صلوات دارد »


      سوره‏ی توبه / آیه‏ی 61 : رحمت است براى کسانى از شما که ایمان آورده‌اند (مؤمنان) .
      سوره‏ی انفال / آیه‏ی 64 : ای رسول ، خدا و مؤمنانی که از تو اطاعت می‏کنند ، تو را کفایت است .
      سوره‏ی یونس / آیه‏ی 99 : ... اگر می‏خواستیم ، همه به جبر مؤمن می‏شدند .


وقتی می‏گوییم : مثلاً  « الم »  ، خیالمان راحت است که زیر آن می‏خوانیم : از اسرار الهی ، نزد پیامبر(ص)
ولی وقتی به آیات می‏رسیم...
این مؤمن کیست که این اندازه عزیز است ؟ که این‏قدر ارج و قرب دارد ؟ و در عین حال ، مؤمن بودنش ، همه از اختیار است و البته فضیلت‏های خدا بر او ؟
باورم شده است که این هم  از اسرار الهی است ، نزد پیامبر(ص) .